شـــام غـــریبـــانــــ

امشب که شبـــــ شام غریبان حسیــن است

با فاطمـه هم ناله یتیمان حسیــن است

از خیمه رود سوی شما شعله آتـــــش

سوزان دل طفلان پریشان حسیـــــن است

یا ربـــــ به سر سیـد سجـــــاد چه آمد

در خیمه سرا آن گل بوستان حسیـــن است

گلها شده پرپر زدم نیزه و خنجــــر

بر روی زمین پیکر عریان حسیــــن است

در آن صحرا چه کند زینبــــــ کبری

بی یار و معین خواهـر گریان حسیــن است

ای کرببلا اهل حـــــرم را تـو خبر کن

زهرا ز جنان آمده میهمان حسیـن است

آنجا که اشک پای غمت پا گرفت و بعد

بغضی میان سینه من جا گرفت و بعد

وقتی که ذوالجناح بدون تو بازگشت

این دخترت بهانه بابا گرفت و بعد

ابری سیاه بر سر راهم نشسته بود

ابری که روی صورت من را گرفت و بعد

انگار صدای مادری دلخسته می رسید

آری صدای گریه ی زهرا گرفت و بعد

همراه آن صدا تمامیّ ِ کودکان

ذکر محمدا و خدایا گرفت و بعد

هر کس که زنده بود از اهل خیام تو

مویه کنان شد و ره صحرا گرفت و بعد

دور از نگاه علمدار لشگرت

آتش به خیمه های تو بالا گرفت و بعد

سرمست انتقام ولی بی نصیب تر

پس معجر از سر زنها گرفت وبعد